Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta jest organizacją, która zajmuje się osobami bezdomnymi w całej Polsce. Troszczy się o dach nad głową dla nich, wyżywienie, odzież i wszystkie sprawy, które mogą mieć wpływ na poprawę ich sytuacji.

Koło Wrocławskie Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta prowadzi trzy ośrodki dla mężczyzn, dwa dla kobiet. Mężczyzn, którzy mają problemy z bezdomnością jest więcej niż kobiet. Dla mężczyzn prowadzone są schroniska w Szczodrem (gmina Długołęka) i na ul. Bp. Bodedaina 5 we Wrocławiu oraz noclegownia na ul. Małachowskiego 13. Dla kobiet przeznaczone są schronisko i noclegownia na ul. Strzegomskiej 9. W sumie jest to 420 miejsc dla bezdomnych, ale w placówkach tych zwykle nocuje więcej osób – przede wszystkim w zimie. Najważniejszym wymogiem regulaminu w tych ośrodkach jest zachowanie trzeźwości.

Oprócz miejsc do spania, kąpieli, odzieży, posiłku Towarzystwo oferuje pomoc w załatwieniu osobistych spraw. Pomagają w tym pracownicy socjalni, psycholodzy, terapeuta ds uzależnień. W noclegowni na ul. Małachowskiego 13, osoby które nie są podopiecznymi mogą wziąć prysznic, wyprać odzież lub otrzymać czystą odzież na zmianę – korzystają z tej możliwości bezdomni z ulicy, a także ubodzy mieszkańcy Wrocławia.

Przykłady pokazują, że mieszkańcy mają za sobą długą historię. Jak powszechnie wiadomo dużo bezdomnych ma problem z alkoholem. Dlatego pierwszym celem jest pomóc im zerwać z nałogiem. Równocześnie personel dba o załatwienie różnych urzędowych spraw, tak by pojawiła się dla każdego szansa na normalnie życie. Mieszkańcy, którzy mają problemy z alkoholem mogą odbyć terapię. Ułatwia im to zatrudniony w Kole instruktor terapii uzależnień. Terapia zamknięta oznacza 6 tygodniowy pobyt w specjalnym ośrodku. Chociaż wielu odnosi sukces i kończy taką terapię, to jeszcze nie jest wszystko. Personel motywuje ich do spotkań z zatrudnionymi psychologami oraz do uczestnictwa w grupach AA (Anonimowi Alkoholicy). Służyć ma to utrzymaniu i przedłużeniu abstynencji.

Pracę w ośrodkach Wrocławskiego Koła TPBA wykonują również pracownicy socjalni MOPS. Doradzają mieszkańcom, pomagają w sprawach zasiłków. Na początku mieszkańcy często nie mają dowodu osobistego, nie są ubezpieczeni. W załatwianie tych spraw również angażują się pracownicy socjalni. Jeżeli ktoś już mieszka dłużej i wiele przemawia za tym, że mógłby zamieszkać samodzielnie, podejmowane są starania o mieszkanie komunalne lub socjalne. Czas oczekiwania wynosi jednak kilka lat. Jest też dużo osób które czekają na miejsce w DPS, ponieważ ze względu na wiek albo kalectwo nie są już w stanie mieszkać samodzielnie. Personel zachęca i przygotowuje mieszkańców do podjęcia pracy. Niektórzy znajdują zatrudnienie, ale i tak pozostają w schronisku, bo zarobionych pieniędzy nie wystarczyłoby na samodzielne życie. Szczególnie gdy trzeba np. spłacać alimenty. Są podopieczni, którzy wykonują dorywcze prace zarobkowe. Inni zbierają makulaturę i złom. W schronisku całkowicie bezpłatny pobyt jest tylko dla tych co nie mają nic. Ci pracują na rzecz placówek w miarę ich psychofizycznych możliwości.

Opracowanie: Steffen Spandler — student z Niemiec,
odbył pięciomiesięczną praktykę w ośrodkach Koła Wrocławskiego TPBA